welzijn
cultuur
natuur & milieu
gezondheid
rampen
ontwikkelingshulp
religie
onderwijs
redactie
over deze site

‘Je schildert met lenzen, licht, mensen en compositie’

door Marike Kielman
03/09/2011 09:51

Is het gebruik van shockvertising – reclame waarbij opzettelijk gebruik wordt gemaakt van schokkende beelden – door ontwikkelingsorganisaties een uitgemolken concept? Judith Madigan (36) vindt van wel. Ze richtte de kleine non-profitorganisatie Brandoutloud op en bedacht een nieuwe strategie. “Niet meer medelijden en negativiteit als prikkel, maar respect, positiviteit en kracht.”

Wat maakt Brandoutloud anders dan andere marketingbedrijven voor goede doelen?
“Brandoutloud levert op maat gemaakte branding, marketing en communicatie aan non-profitorganisaties wereldwijd. Tegelijkertijd zijn we zélf ook een non-profitorganisatie, we werken met reële kosten. Dat houdt in dat we hier geen dure managers hebben rondlopen of in dure auto’s rijden: what you see is what you get. Overigens bestaat 90 procent van ons team uit vrijwilligers.”

Vanuit welke gedachte is Brandoutloud ontstaan?
“Mark van Luyk en ik zijn in 2006 aan een wereldreis begonnen met het idee om onze skills samen in te zetten: de fotografiekunsten van Mark en mijn ervaring op het gebied van training en ondersteuning. Al snel kwamen we in aanraking met hulporganisaties en kregen we geweldig beeldmateriaal in handen. Materiaal met veel potentie. Te vaak zagen we het echter ergens onderin een laatje verdwijnen. Een gemiste kans: het ontbrak de organisaties aan expertise, mankracht en soms überhaupt het besef van wat marketing en communicatie is. Toen we voor een straatkindproject in Indonesië gevraagd werden foto’s te maken, hebben wij ze aangeboden een pakket voor ze samen te stellen waarmee ze zo de markt op konden. Denk aan brochures, posters, een website en autostickers. Voor ons was het een test: zou het inderdaad van waarde zijn? Ons initiatief bleek enorm effectief. Dat was voor ons de motivatie om in 2007 te professionaliseren.”

Eerder schreef je: “De wijze waarop ontwikkelingsorganisaties communiceren is drastisch aan verandering toe.” Waarom?
“Er is een soort tendens ontstaan binnen ontwikkelingsorganisaties van ‘hoe schokkender de beelden, hoe meer en hoe sneller mensen geld willen geven’. Emotie leidt tot actie, is de gedachte. Maar tegelijkertijd zorgt een overkill aan narigheid tot afschuw en dissociatie. Mensen zijn al die negatieve beelden zat en worden meer en meer ‘geefmoe’. Het is dus tijd voor iets nieuws.”

Brandoutloud heeft een nieuwe aanpak wat betreft de marketing in ontwikkelingshulp. Wat houdt deze aanpak precies in?
“Om te beginnen willen we dus niet uitgaan van negativiteit. Ik heb mensen gezien in de meest ellendige situaties, maar wanneer je dan met ze in contact komt, zie je zo’n enorme levenskracht. Dat is wat we willen laten zien. Niet meer medelijden en negativiteit als prikkel, maar respect, positiviteit en kracht. We willen bovendien laten zien dat het niet alleen een soort geven en ontvangen is, nee, we gaan samen iets moois opbouwen. Ten tweede zijn lokale hulporganisaties vaak enorm afhankelijk van de financiële steun van de internationale organisaties. Wij willen hen de juiste stimulans bieden om veel zelfstandiger te kunnen opereren. Hulp op het gebied van marketingcommunicatie moet ervoor zorgen dat de lokale organisaties ook andere bronnen gaan aanboren in plaats van alleen te leunen op de fondsen vanuit internationale hulporganisaties. Het geld uit deze fondsen kan namelijk niet eeuwig blijven vloeien, zeker niet met de aangekondigde bezuinigingen in Nederland. We zetten marketingcommunicatie dus in als capaciteitsversterker. Als uitgangspunt van de communicatie van een hulporganisatie gebruiken we tot slot hun eigen kracht en opvatting. Iedere organisatie, groot- of kleinschalig, heeft een geweldig verhaal. Dat verhaal, hun eigen verhaal, wordt vaak genegeerd.”

Brandoutloud is een non-profit organisatie. Hoe bolwerken jullie dit?
“We willen onze diensten niet gratis aanbieden, vooral omdat ze ook een waarde hebben. De truc is het vinden van de juiste balans. Wat we doen is zoeken naar de internationale grote jongens die hun lokale partners willen ondersteunen, ze zelfstandig willen maken en dus willen investeren in marketing en communicatie. Dat kan in de vorm van sponsoring of een langdurige relatie waarin de bedrijven regelmatig een bedrag doneren. Daarnaast hebben we altijd een paar sponsorprojecten lopen. Op dit moment is dat ‘Lights on you’, waarbij je een uniek portret van jezelf, je partner of je kinderen kunt laten maken. Van de opbrengst gaat 10 procent naar Brandoutloud.”

Hoeveel inbreng hebben de lokale hulporganisaties zelf nog met dit model?
“We zorgen ervoor dat de lokale organisatie in deze constructie wel echt onze klant is. Hoe de internationale en de lokale organisaties de financiering van het project verdelen is aan hen, maar de inhoud wordt echt en alleen bepaald door de lokale organisatie. Teveel bemoeienis van de internationale hulporganisaties zou ook een vertroebeling opleveren ten opzichte van het verhaal van de lokale organisatie: het verhaal dat wij gebruiken als uitgangspunt van de communicatie.”

Veel marketingmanagers van goede doelen balanceren op de lijn tussen verleiding en misleiding. Hoe is dat bij jullie?
“Als fotograaf licht je natuurlijk datgene uit wat je als realiteit tot je neemt. Als creator bepaal je wat je laat zien en wat je niet laat zien. Daarin kun je je afvragen: is dat niet al manipuleren? Hoe echt is het? Binnen de beperkingen de balans daarin vinden is een uitdaging. Als je kijkt naar onze fotografie, maken we heel bewust een onderscheid tussen twee soorten. Documentairefotografie is het vastleggen van dingen zoals ze zijn: bijvoorbeeld een dag uit iemands leven. Veel ontwikkelingsorganisaties gebruiken dit soort materiaal ook als communicatiemateriaal voor de ontwikkelingsorganisatie zelf. Wij geloven daar niet in: het verhaal van de hulporganisatie is een op zichzelf staand verhaal en daar moet dus ook eigen beeldmateriaal bij gecreëerd worden. Dat noemen we corporate fotografie. Hierbij is de vraag: wat zijn de kernpunten van de organisatie en hoe kunnen we dat terugbrengen in beeld? Dan ga je letterlijk als een schilder aan de slag. Je schildert met lenzen, licht, mensen en compositie, zodat je de juiste spanningsvelden en balans in je beeld vindt. Je bent beeld aan het creëren, aan het regisseren. En tja, daar kom je niet onderuit. Tenzij je documentairefoto’s gebruikt, maar in dat concept geloven wij niet.”


Brandoutloud aan het werk voor CDMD (Cambodian Development Mission for Disability).



Tags: ,


Geen reacties mogelijk.